بیداری کلمات

بعضی از کامنت‌ها را که می‌خوانی، احساس می‌کنی طرف قرار بوده نقد بنویسد؛ اما وسط راه، اینترنتش با منطق قطع شده و فقط توهین آپلود شده!

نقد یعنی دلیل بیاوری تا دیگران چیزی یاد بگیرند؛
توهین یعنی دکمهٔ ارسال را زودتر از دکمهٔ فکر کردن بزنی!

کاش قبل از نوشتن هر کامنت، یک سؤال از خودمان بپرسیم:
«اگر توهین را از این متن حذف کنم، چیزی برای گفتن باقی می‌ماند؟» اگر پاسخ «نه» بود، شاید بهتر باشد اصلاً ارسالش نکنیم!

کافی است یک شبکه اجتماعی را باز کنید، همان‌جا یک ژنرالِ جنگ‌های نامتقارن متولد می‌شود، چند وزیر خارجه مشغول تنظیم روابط بین‌الملل‌اند، ده‌ها اقتصاددان نسخه نجات کشور را می‌نویسند، چند تحلیلگر اطلاعاتی از محرمانه‌ترین عملیات جهان خبر دارند، و البته پزشک، مهندس، کارشناس انرژی هسته‌ای، بورس، فوتبال، هواشناسی و حتی فضانورد هم حاضرند!
فقط یک سؤال ساده باقی می‌ماند:
اگر این همه متخصص واقعی داریم، پس این همه مشکل را چه کسانی ساخته‌اند؟
انگار بعضی‌ها در فضای مجازی، همه‌کاره‌اند،اما وقتی نوبت مسئولیت، اقدام و پاسخگویی می‌رسد، هیچ‌کاره‌اند.