اینکه در یک بازه زمانی، کمتر از ۱۰ نفر از والدین برای بررسی وضعیت آموزشی فرزند خود به مدرسه مراجعه کردهاند، تنها یک آمار نیست؛ بلکه نشانهای از فاصله گرفتن خانواده از مهمترین نقش تربیتی خود است. این بیتفاوتی معمولاً یک علت ندارد؛ بلکه حاصل مجموعهای از عوامل مانند فشارهای اقتصادی، واگذاری کامل مسئولیت آموزش به مدرسه، اعتماد بیچونوچرا به گفتههای فرزند، کاهش حساسیت نسبت به افت تحصیلی و ضعف فرهنگ مشارکت میان خانه و مدرسه است. برخی والدین نیز تصور میکنند تا زمانی که فرزندشان مردود نشده یا مشکلی جدی پیش نیامده، نیازی به پیگیری نیست؛ در حالی که افت تحصیلی و آسیبهای تربیتی، اغلب آرام و تدریجی آغاز میشوند و زمانی آشکار میشوند که جبران آنها دشوارتر است.
تجربه و پژوهشهای آموزشی نشان میدهد هیچ مدرسهای، هرچقدر هم توانمند باشد، نمیتواند جای خالی خانواده را پر کند. موفقیت تحصیلی زمانی شکل میگیرد که خانه و مدرسه در کنار یکدیگر باشند، نه در برابر هم یا جدا از هم. حضور والدین در مدرسه، تنها برای اطلاع از نمرات نیست؛ بلکه پیامی روشن به فرزند میدهد که «آموزش و آینده تو برای ما اهمیت دارد.»
بیتفاوتی امروز، ممکن است به حسرت فردا تبدیل شود؛ زیرا آینده فرزندان، بیش از آنکه به امکانات وابسته باشد، به میزان توجه و همراهی خانواده گره خورده است.