گاهی اتفاقهای ساده مدرسه آدم را به فکر فرو میبرد. امروز با خودم فکر میکردم که چگونه ممکن است یک دانشآموز متوسطه اول، با وجود اینکه کارنامهاش را دیده است، هنوز نداند در کدام درس مردود یا تجدید شده است. در نگاه اول شاید این موضوع عجیب یا حتی نشانه بیتوجهی به نظر برسد، اما اگر کمی دقیقتر نگاه کنیم، دلایل مختلفی برای آن وجود دارد.
نخست باید توجه داشت که بسیاری از دانشآموزان هنگام دریافت کارنامه بیش از آنکه به جزئیات نمرهها دقت کنند، تنها به نتیجه کلی فکر میکنند؛ اینکه قبول شدهاند یا نه. از سوی دیگر، اضطراب و نگرانی ناشی از دیدن نمرات میتواند تمرکز آنها را کاهش دهد و باعث شود اطلاعات مهم را بهدرستی پردازش نکنند. همچنین در این سن، هنوز مهارت مسئولیتپذیری تحصیلی در همه دانشآموزان به یک اندازه شکل نگرفته است. برخی از آنها عادت دارند والدین یا معلمان نتیجه را برایشان توضیح دهند و خودشان کمتر برای بررسی دقیق کارنامه تلاش میکنند.
بنابراین، ندانستن نام درسی که در آن مردود یا تجدید شدهاند، لزوما نشانه ناتوانی یا بیعلاقگی نیست، بلکه میتواند حاصل ترکیبی از بیدقتی، اضطراب، نداشتن مهارت در خواندن کارنامه و وابستگی به دیگران باشد. البته اگر این رفتار بهطور مکرر تکرار شود، لازم است خانواده و مدرسه با آموزش مهارتهای مسئولیتپذیری و افزایش دقت دانشآموز، او را در مدیریت بهتر امور تحصیلی یاری کنند. به نظر میرسد آموزش این مهارتها به همان اندازه آموزش درسهای مدرسه اهمیت دارد، زیرا دانشآموزی که نسبت به وضعیت تحصیلی خود آگاه و مسئول باشد، در مسیر یادگیری نیز موفقتر عمل خواهد کرد.